Geplaatst op

Antwoorden

“Je vader gaat me vermoorden” zomaar een zin die ik mijn moeder vroeger vaak hoorde schreeuwen. Heeft hij haar ooit vermoord, natuurlijk niet. Mijn moeder was slachtoffer, werd dader en vertoonde het gedrag van een psychopaat. Mijn jeugd was een hel. Mijn leven een gevecht. Toch zijn juist dat redenen om mij te benijden. Het heeft ervoor gezorgd dat ik bewust ben gaan leven, het heeft mij sterk en flexibel gemaakt.

Maar van veel dingen schrik ik toch nog, dingen die ik niet snap. De enige uitleg die ik dan kan krijgen is de tunnelvisie van een expert die het leven heeft getheoretiseerd. Online de dialoog aangaan resulteert vaak in verbaal afgemaakt worden. Toch zoek ik antwoorden. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen zien dat het niet goed gaat met onze maatschappij maar toch doet niemand er iets aan? Hoe kan het zijn dat onze kinderen op laten voeden door crèchemedewerkers wordt gezien als net zo goed en volgens velen zelfs beter voor kinderen? Ze worden er zo lekker sociaalvaardig van, nou dat is te merken! Het tolerantieniveau is NUL en als verkeerd kijkt dan zijn ze gekwetst.

Wat ik als belangrijkste les in mijn leven heb geleerd is hoe betrekkelijk je wereld kan zijn, het kan zo maar van de ene op de andere dag allemaal anders zijn. Mijn geest blijft open, ik oordeel of veroordeel het liefst zo min mogelijk. Ik denk altijd het kan morgen zomaar jouw beurt zijn om veroordeeld te worden.

Een nare scheiding, een wraakzuchtige ex, schuld bij de advocaat, hoge alimentatie, je nieuwe relatie onder druk of een onrechtvaardige behandeling door de staat. Of je het nou zelf hebt meegemaakt, iemand hebt gesteund of iemand hebt verloren die het heeft meegemaakt. Het valt niet meer te ontkennen.

Veel van de dingen waar ik over nadenk hebben als rode draad verbinden, ondertussen een soort jeukwoord geworden helaas. Ik vraag mij af waarom laten we ons als maatschappij uitspelen tegen elkaar? Kleine groepen veroorzaken grote ellende en in plaats van het massaal te veroordelen grijpen we het aan om nog verder van elkaar af te staan.

Dan denk ik wat is nu nog de basis van onze maatschappij? Door een stevige samenleving te creëren is het in mijn ogen gelukt om economisch te groeien. Eind jaren negentig maakte Nederland de grootste groeispurt, toen waren we nog een samenleving. Nu niet meer, we verdragen elkaar, denken vrijwel altijd aan ons eigen belang. We accepteren dat mensen in onze samenleving onrechtvaardig, asociaal en slecht worden behandeld. Dat veel mensen in onmogelijke situaties leven en ondraaglijk veel leed wordt aangedaan. En waarom? Omdat velen van ons niet meer bewust leven. Onze kinderen leren we geen normen en waarden meer en uit angst houden we onze mond. We veroordelen liever dan dat we onder ogen zien.

Kijk, luister, spreek en wees weer geïnteresseerd in onze maatschappij, ook in de nare onderkant ervan. Veroordeel elkaar wat minder en begrijp elkaar wat meer. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om met elkaar te bouwen aan een stevige samenleving, de basis voor het echte economisch herstel dat we zo hard nodig hebben. Doe jezelf een plezier en probeer eens een week steeds als je merkt dat je aan het veroordelen bent, om te zoeken naar iets gemeenschappelijks. Zie elkaar weer als mensen die eigenlijk een gezamenlijk doel hebben.