Geplaatst op

Burn-out

‘Burn-out is een psychische aandoening waarbij de patiënt emotioneel uitgeput is en weinig tot niets kan presteren’

Een kanttekening; waarbij de geest zo uitgeput is dat het lichaam niet meer wil. Want wie te maken heeft gehad met een burn-out weet: je lichaam geeft het signaal dat het op is, het kan niet meer en het wil niet meer. Onderdeel van de behandeling is leren inzien wat het effect van signalen negeren van de geest, met je lichaam doet.

De cijfers zijn behoorlijk serieus; een op de zeven werknemers heeft burn-outklachten,’ schreef het Centraal Bureau voor de Statistiek. Dat komt neer op 1 miljoen. Dat zijn serieuze cijfers en serieuze signalen die we niet moeten negeren. Zelf liep ik in 2011 tegen een burn-out aan. Na jaren veel te lange weken maken, veel onrust en gedoe daardoor thuis, de beloofde promotie mislopen en ondanks dat, toch het belang van de organisatie vooropzetten dus keihard door blijven werken, was ineens de kaars uit. Mijn hoofd wilde nog wel maar mijn lijf niet meer.

Op enig moment laat je die periode achter je en met het voornemen nooit meer jezelf zo voorbij te lopen, bouw je weer verder in het leven. Wat mij enigszins tegen staat in het verhaal rondom een burn-out is de suggestie dat jijzelf volledig in de hand hebt of je te maken krijgt met een burn-out. Natuurlijk heb je er zelf een significant aandeel in maar vlak de invloed van een bedrijfscultuur en slecht HR-beleid niet uit.

Mijn laatste functie vervulde ik in een organisatie waar bedrijfscultuur een serieus probleem was, dit in combinatie met HR-beleid gericht op (familie) voorkeur. Toen ik daar ging werken had ik heel hard inkomen nodig en de luxe om een functie te zoeken in een organisatie waar alles goed is geregeld, had ik niet. Ik wist heel goed waar ik ging werken, tenslotte heb ik zelf mijn baan kunnen creëren door de problemen als gevolg van de cultuur en het HR ‘beleid’. Bij aanvang ben ik akkoord gegaan met een veel lager salaris dan bij mijn kennis, ervaring en leeftijd past. Ik heb de afspraak gemaakt om eerst te tonen wat ik vanuit mijn vakgebied kan betekenen en de organisatie zou daar dan een passend salarisvoorstel op baseren.

Gedreven als ik ben, ben ik gelijk vol aan de bak gegaan en door mijn inzet, resultaat en betrokkenheid, werd ik overal bij betrokken en voor ingezet. De cultuur en het HR-aspect bleek behoorlijk gevoelig te liggen en eigenlijk is het nooit echt op de agenda gezet. De door mij gemaakte cultuurscan werd opzij gelegd, het stappenplan om de cultuur te veranderen werd geparkeerd en HR, tja dat was gewoon niet bespreekbaar. In het begin krijg je veel energie van de resultaten die je levert maar op enig moment werd ik tegen wil en dank meegesleurd in de ongezonde bedrijfscultuur.

Omdat ik heel sterk geloof in wie goed doet, die goed ontmoet, bleef ik ondanks getreiter van collega’s die zich bedreigd voelde, ondanks continu geroddel over mij door de directieleden zelf, ondanks dat ik als enige van PAO’ers geen secundaire arbeidsvoorwaarden had, toch vol aan de bak gaan. Ik kreeg alleen wel weer hoofdpijn, mijn eetlust verging, de slapeloze nachten keerde weer terug en de steen in mijn maag zodra ik het bedrijventerrein naderde werd groter en groter. In mei 2016 was er sprake van contractonderhandelingen en omdat ik inmiddels 3 keer een contract had gehad, was simpel mijn contract verlengen geen optie.

Omdat ik heel goed voelde dat daar werken niet echt goed voor mij was, er in mijn gezicht continu aardig werd gedaan maar ik mijn naam regelmatig hoorde fluisteren op de gang, collega’s die wel enthousiast over mij waren werd verboden om met mij in gesprek te gaan, besloot ik dat het tijd was om kleur te bekennen. Ik heb de algemeen directeur in een mail mijn dilemma uitgelegd en ook aangegeven dat indien er sprake zou zijn van een vast contract, dat ook ik secundaire arbeidsvoorwaarden wilde en dat de slechte bedrijfscultuur met een goed communicatieprogramma echt aangepakt moest worden. Ik heb de overige directieleden een cc van de mail gestuurd en vanaf dat moment veranderde de sfeer van onderbuikgevoel en gekke non verbale communicatie in openlijke afkeuring en vijandigheid.

Nog voor ik zelf had vernomen dat mijn contract niet werd verlengd wisten mijn collega’s het al. Er zou nog een gesprek volgen om een ZZP-constructie te bespreken maar zover is het nooit gekomen. Onder het mom, ga op je gemak thuis de ZZP-constructie vormgeven, werd ik het pand uitgezet en alle toegang geblokkeerd. De eerste paar dagen was ik flabbergasted, hoewel ik wist dat er zaken leefden die niet naar mij werden uitgesproken, heb ik niet doorgehad dit al zover was dat mijn resultaat van ondergeschikt belang werd.

Na een paar dagen merkte ik dat ik weer honger kreeg, mijn dochter spiegelde mij door mij duidelijk te maken dat het opviel dat ik weer kon lachen. Ik sliep weer, ik wandelde veel en realiseerde mij dat ik dondersgoed wist dat daar blijven werken mij op zeker weer een burn-out had gebracht. Alleen het lastige daarvan is, je kan wel liever ergens willen werken waar de kans op burn-out kleiner is maar die luxe heeft niet iedereen, altijd.

Al met al ben ik mij dus erg bewust van de risico’s in zo’n werkomgeving in combinatie met mijn aard en werkspirit maar vermoedelijk als mijn ex werkgever mij niet het plezier had gedaan door mijn contract niet te verlengen, was ik zo weer de burn-out valkuil ingelopen.