Geplaatst op

Moederschap en loslaten

Van al mijn uitdagingen in het leven vind ik de beproeving moederschap 1 van de mooiste en 1 van de zwaarste. Toen ik moeder werd vielen mijn puzzelstukken die ik toen had op hun plaats. Dit was wat ik wist dat mogelijk was, juist omdat ik het niet kende. Mijn zoektocht naar mezelf begon ook vanaf dat moment.Door hoe mijn leven gelopen is werd ik een alleenstaande moeder van 3 dochters met een complicerende factor, de vader. Ik was eigenlijk altijd bezig met de schade bij de kinderen beperken die hij aanrichtte. Omdat ik mijn kinderen alles wilde geven wat ik zelf niet had gehad, vertoonde ik compensatiegedrag. Ik overcompenseerde in liefde en begrip. Ik cijferde mezelf volledig weg voor mijn kinderen en moeder zijn werd mijn identiteit. Omdat ik mezelf in mijn leven had gecorrigeerd door zelfdiscipline, overcompenseerde ik wel en was mijn grens misschien erg rekbaar, maar ik was ook streng en rechtvaardig op die grens. Mijn kinderen heb ik grootgebracht met het begrip discipline.

Alles voor en in het belang van de kinderen dus, op zich niet zo gek veel mis mee ware het niet dat het ook een soort vlucht voor mezelf was. Zo hoefde ik niet te kiezen in mijn eigen belang. Toen ik het patroon daarin begon te herkennen kreeg ik er ook langzaam grip op.

Op enig moment triggerde er iets door een opmerking van mijn oudste dochter, ik kreeg een dikke keel en begon lelijk te doen en realiseerde dat er nog oud zeer zit. Dat heb ik uitgesproken naar haar en ik geloof dat ze het ergens ook wel begrijpt, nu ze zelf moeder is.

Ik begrijp heel goed dat er een groot verschil is tussen je identiteit als moeder loslaten en je kind loslaten als moeder. Dat laatste heb ik noodgedwongen moeten doen bij mijn middelste kind. Er staat een blog daarover op mijn website met de titel; als moeder zijn pijn doet. Ik ken het loslaat rouwproces als geen ander en vrijwel aan niets in mijn leven hecht ik echt waarde. Daar ga ik een vlog over maken. Behalve aan mezelf en aan mijn kinderen.

In maart was het 2 jaar geleden dat ik mijn middelste kind heb gesproken maar om de zoveel tijd voel ik onrust in mijn lijf. Ik kan er dan mijn vinger niet opleggen tot er een trigger ontstaat, dan weet ik precies weer wat er gaande is. Al vanaf de geboorte van mijn middelste hebben wij een bijzondere energetische band. Hoe het te verklaren valt geen idee maar als er iets met haar was dan voelde ik het in mijn lijf. Ze ‘haatte’ me daar soms een beetje om want altijd als ze van plan was rottigheid uit te halen dan belde ik haar.

Misschien komt het door de bijzondere omstandigheden van haar geboorte (staat in het blog) of door iets wat ik nog niet helemaal begrijp. Maar zodra ik die onrust voel dan weet ik dat er iets met haar is. En gezien de achtergrond van de situatie (blog) is mijn zorg over die onrust niet heel gek te noemen.

Vanmiddag tijdens mijn wandeling met de honden kwam ik een meisje (14) tegen die ik om de zoveel tijd tegenkom. Ergens vorig jaar trof ik haar voor het eerst. Het was alsof ik de Marokkaanse versie van mezelf op die leeftijd tegen kwam. Rauw, stoer, ogenschijnlijk ongenaakbaar en ogenschijnlijk onhandelbaar. Er zit een heel verhaal achter haar waarvan de details niet belangrijk zijn. De gesprekken die ik met haar voer zijn open en eerlijk en inspirerend. Ik zei haar vanmiddag ook, ik ben zo benieuwd wat jij later gaat doen in het leven.

Door de omstandigheden is ze even niet in staat om die kant aan haar directe omgeving te tonen, dat wil niet zeggen dat ze het niet in zich heeft. Ik blijf geloven in mijn kind en heb een manier gevonden om er niet meer dagelijks last van te hebben (acceptatie) maar nog wel op gevoel verbonden te zijn. En er is geen loslaat coach die mij kan overtuigen dat ik daar verkeerd aan doe. Loslaten is belangrijk, loslaten is goed maar zeker weten voor je loslaat nog veel belangrijker.