Geplaatst op

Als de oplossing het probleem is

Recent plaatste ik een post op LinkedIn en kreeg daar een mooie reactie op. Het zou zomaar uit een boek van Paul Watzlawick kunnen komen. Een groot compliment, zie Youtube.

Ik kwam uit bij een toespraak uit 1987, een fragment van 43 minuten. Iedere minuut welbesteed mag ik zeggen. ‘When the solution is the problem’, een aanrader! Terwijl ik ademloos luisterde en notities maakte, vielen er puzzelstukken op hun plaats. Deze man wist ook, communicatie is het probleem bij de oplossing.

Ergens in het fragment herkende ik zijn cirkelverhaal. Ik kende het als de cirkel van huiselijk geweld. 1. de mogelijkheid ontstaat, 2. de spanning neemt toe, 3. de bom barst, 4. tranen met tuiten geweend en 5. acceptatie is gelijk aan 1, die brengt je weer terug bij de mogelijkheid enzovoorts.

Verandering is nodig maar beiden zitten vast in hun eigen gewoonten, in het geval van huiselijk geweld vaak vanuit pijn uit het verleden. Die cirkel is ook de cirkel van gewoonten. En ook gewoonten doorbreek je alleen in de mogelijkheid fase. Die doorbreek je in jezelf.

In het fragment refereert hij naar onderzoek bij mieren en hun gewoonten. En hoe ze hun eigen dood tegemoet lopen door hun gewoonte om klakkeloos te blijven lopen/volgen. Vanaf dat we geboren worden leren we de wereld zien zoals onze ouders en familie die zien. We leren hun gewoonten.

En velen van ons krijgen gedurende die ‘morele-imprintingsfase’ ook nog een soort plicht mee. Een plicht om je leven te erkennen, verklaren, respecteren en een doel na te jagen of te zoeken.

Paul spreekt in het fragment op een mooie manier over het verschil tussen hoe we leren om de wereld te zien zoals ‘het is’, terwijl we in feite meekrijgen hoe men het ziet. Onze ouders en familie en omgeving.
In een prachtig voorbeeld over perceptie maakt hij een meesterlijke grap in het fragment.

Hij vertelt hoe in een bus onderweg naar het vliegveld er 2 passagiers meereizen. Die ieder een andere vlucht op hetzelfde tijdstip moeten halen. De bus krijgt onderweg te maken met vreselijke vertraging en een half na vertrektijd van hun vlucht arriveren ze op het vliegveld. De ene passagier hoort dat zijn vlucht op tijd is vertrokken en dus al een half uur onderweg is. De andere passagier hoort dat zijn vlucht vertraging had en net 5 minuten geleden is vertrokken. Met een grote grijns vraagt hij, wie denk je dat zich meer ergert?

In een prachtig verhaal vertelt hij over hoe zoeken naar geluk leidt naar zorgen vinden. Ik herkende daar zoveel mooie aspecten. Precies wat ik met personalbuilding probeer te tonen. Want gewoonten hoeven geen enkel probleem te zijn als je ze bewust hebt. Zelfs slechte gewoonten niet. Of misschien wel juist die niet.

Tegen het einde spreekt hij over zijn geloof in met kleine daden via je directe omgeving de gewoonten van de mensheid ten goede te keren. Met kleine daden die via een kettingreactie, want we blijven gewoontedieren, van goede gewoonten de goedheid en tolerantie in mensen stimuleren.

Ik geloof daar ook in. Ergens in het fragment sprak hij over mensen die bewust ervan zijn of worden en hoe die voor hun omgeving dan onlogisch gaan redeneren. Hij zei iets in de trant van, zodra je buiten de boxen denkt dan loop je tegen ongeloof aan.

En ik bedacht je hebt gelijk zo moet het ook, oplossingen naar veranderingen moeten onwaarschijnlijk lijken. Anders was het wel een gewoonte. Communicatie is de sleutel bij verandering en verandering begint bij je eigen gewoonten, communicatie met jezelf als gewoonte maken dus.

En ik geloof sterk in de kracht van het belang en besef ervan uit kunnen dragen via het internet en zo gelijkgestemden om mij heen te verzamelen die mij inspireren. Zoals vandaag. En daarnaast geloof ik ook dat de kracht van groepsdruk een sterke rol kan spelen bij verandering. En groepen gelijkgestemden zijn makkelijk en snel gevonden online.

Gewoonte: een gebruikelijke wijze van doen waarvan ik mij bewust ben dat ik hem heb. Een gewoonte is niet erg als het je iets brengt en het je niet belemmerd. Dat ontstaat door bewustwording. Maar een gewoonte die je niets brengt maakt je eigenlijk min of meer een mier. Doelloos blijven doen, omdat je dat nou eenmaal doet, tot aan je dood.

Terwijl als je die gewoonte behoudt omdat je dat bewust doet dan is het ineens een keuze is en geen gewoonte meer. Maar om bewust voor een gewoonte te kunnen kiezen, moet je wel weer in connectie met jezelf staan. En van jezelf een gewoonte kunnen maken.

Oh ja ik heb nogal de neiging om veel het woord ik te gebruiken, dat is een keuze die lijkt op een gewoonte, afhankelijk van de perceptie.