Geplaatst op

Meningenmoe

Als ik Google dan lees ik: mening, Oordeel, wat je ervan vindt. Dat vind ik een treffende omschrijving. Ik merk dat ik de laatste tijd een beetje ‘meningenmoe’ ben. Daar waar onze mening effectief kan zijn laten we kansen liggen. We zouden bijvoorbeeld met onze gebundelde meningen een behoorlijk sterke politiek invloed uit kunnen oefenen. Een representatieve democratie tonen.

Maar goed de ‘meningenkampen’ zijn verdeeld in links en rechts. En dat uitspelen levert te veel kleine ‘meningkampjes’ voordeel op. Op links zie je die gebundelde fanatieke ‘meningkampen‘ wel overigens. Fanatiek rechts blijft wat achter, die heeft het vaak te druk met zichzelf belangrijk maken. Zijn recht op een mening. Al moet het grofgebekt of met spot gaan, zijn recht om een mening te geven zal hij claimen.

En fanatiek linkse ‘meningkampen’, wat zal ik ervan zeggen, primair uitgangspunt lijkt: alles wat niet links is, is per definitie fout. De aanpak ronduit beschamend. Het is niet normaal meer hoe vrij linkse mensen zich voelen om volstrekt normale mensen aan te spreken. Mensen die ik zelf al een jaar of wat volg en waar ik regelmatig contact mee heb. Die echt heel erg oké zijn, die worden aangepakt met woorden, daar lusten de honden geen brood van. Ik vind dat zo fout en zo veel te ver gaan.

Als ik politiek invloed zou hebben dan zou ik direct een afdeling inrichten bij de politie en online de bezem erdoor halen. Niet iedereen censureren omdat er rotte appels tussen zitten. Links beledigend extreem gedrag online direct aanpakken. Niks geen tijd voor aangifte, maar online hulp bieden richting een aangifte! Rechts beledigend extreem gedrag idem dito.

Wat ik nou zo jammer vind aan hoe we omgaan met het begrip mening, we laten het continu gaan over wat we van elkaar vinden. Waarom is het zo lastig om onze meningen te bundelen op wat we van onze overheid vinden? In basis hebben we vrijwel allemaal dezelfde mening over een aantal pijlers in het leven. Pijlers die ons welbehagen stimuleren. Een stabiel inkomen om een fijn huis te kunnen betalen en levensonderhoud om zo gezond mogelijk in liefde te kunnen wonen.

De overheid heeft tot doel om de burgers daar zoveel mogelijk in te steunen. Te ontzorgen bijna. Maar tegenwoordig lijkt het er verdacht veel op dat wij burgers de overheid steunen om een slecht systeem in stand te houden. Waar zij wijzer van worden en wij minder en instabieler.

Ik volg al ruim 5 jaar het wel en wee van mijn actieve volgers. De optelsom is niet moeilijk, uit een vage enquête mag blijken dat we gelukkig zijn maar ik zie het leed en de frustratie van die 45% die moeite heeft om rond te komen. Dus theoretisch zijn we allemaal gelukkig maar in de praktijk heeft 45% moeite om rond te komen. Ik denk zelfs dat het percentage nog hoger ligt.

Je ziet ook ik heb een uitgesproken mening. Wat ik alleen niet doe is mijn frustraties vanuit die mening op mensen afreageren. Ik heb een mening over het systeem, een mening over de politiek, een mening over meningen maar ik spreek er niemand persoonlijk op aan. Ik wilde typen ik val er niemand mee lastig maar bedacht de ironie daarvan in een blog.

Mening, Oordeel, wat ik ervan vind. Dat lijkt me een betere bedenk ik me net. En dan lijkt het me mooi als we dan ook in ons hoofd stilstaan bij die nuance. Wat vind ik ervan, en wat zegt deze mening me? Het fanatisme in die mening zegt namelijk iets over jou. Hoe terecht/discutabel die ook is. Jij ervaart er issues mee en jij besluit dat het jou het recht geeft om een ander erop aan te spreken. Terwijl het je een kans biedt om jezelf op iets aan te spreken.