Geplaatst op

Zelfbewust en integer, een bijzondere dans

Een blog dus over zelfbewustzijn en integer en hoe dat zowel een zegen als een vloek is. Zelfbewust en integer is in feite een prachtige combinatie. Het maakt een mens eerlijk, open, echt en authentiek. En over het algemeen gemakkelijk in de omgang.

Ik ben extreem zelfbewust en daarnaast behoorlijk slim en goed in wat ik doe. Ik pas me makkelijk aan bij veranderingen en ben in het bezit van behoorlijk wat overleef skills. Mijn observatievermogen is zeg maar uitmuntend. En daarnaast is communicatie zeg maar echt mijn ding.

Ik ben primair makkelijk in de omgang, positief en goed van vertrouwen in mijn gedrag. Mijn ‘handicap’ is mijn mate van zelfbewustzijn. Ik spiegel daardoor anderen in energie. Ik absorbeer energie en ik reflecteer die energie. Eigenlijk komt dat neer op, ben jij positief in je energie dan krijg je mega veel positieve energie terug. Ben je negatief dan ben ik mij daarvan snel bewust en maak het indien van toepassing bespreekbaar. Ik ken mijn eigen basisenergie.

Door mijn achtergrond heb ik de nodige krassen opgelopen en 1 daarvan heeft te maken met vertrouwen. Ik word extreem krachtig als het vertrouwen weg is. Dat was de comfortzone in mijn gestoorde relatie met mijn moeder vroeger. Zo leerde ik in zwakte krachtig worden. Door mijn hoge mate van zelfbewustzijn ben ik mijn kwetsbaarheid daarin als kracht in gaan zetten. Ik leerde het positief te gebruiken.

Maar die handicap raak ik niet kwijt, ik zal levenslang bewust moeten opletten in bepaalde machtsverhoudingen (moederissues). Zodra iemand te veel mijn positieve energie opslurpt en er negatieve energie voor teruggeeft en misbruik maakt van zijn machtspositie dan ontstaat bij mij de drang om ‘vertrouwenskaarten’ op tafel te zien. Mijn twijfel blijkt vaak terecht, ik ben een vrij feitelijk mens.

De vertrouwensbreuk ontstaat en dan word ik krachtig. Iets dat meestal het geval is bij een conflict, privé of zakelijk. En ik word emotioneel onaantastbaar zodra de energie negatief is, dat is mijn comfort zone (moederissues). Dit wil overigens niet zeggen dat ik erom vraag of het opzoek, ik ben me er alleen van bewust dat dit een terugkerend patroon is. Het probleem is eerder dat ik het probeer te vermijden en in redelijkheid probeer uit te leggen, terwijl de ander er bij lange na er nog niet klaar voor is om het in te zien.

Ik kan een lang verhaal nog langer maken maar om eerlijk te zijn kan ik geen situatie herinneren waarbij mijn kracht mij op voorsprong bracht. Wel veel situaties waarbij het me op achterstand bracht. ‘Integriteit is het juiste doen, ook als er niemand meekijkt.’ Dat zegt het wel ongeveer. Het juiste doen en bewust mijn eigen aandeel erin erkennen. Het lijkt mij een prachtige combinatie, maar als ik eerlijk ben ligt de waardering in mijn ervaring laag. Het is een soort natuurwet dat zwakte steun oproept, kracht niet. En confronterende kracht waarbij mensen dingen voelen die ze niet kunnen plaatsen roept dit zeker niet op.

Het verhaal dat ik wilde delen heb ik nog even voor me gehouden, ik overweeg om wat voorbeelden te gaan gebruiken. Ik overweeg ook om iets anders uit te gaan proberen in mijn blogs. Ik denk er nog even rustig over na.