Toen ik zo’n zes maanden geleden besefte dat niemand lief voor mij ging zijn en dus besloot om zelf lief voor mij te gaan zijn, werd een bezoek aan de sauna een terugkerend item. Mijn hele leven heb ik problemen gehad met kunnen zweten en in het verleden hielp bezoek aan de sauna een beetje. Dit keer werkt het perfect trouwens, en de inwendige staat van absolute fascinatie bij iedere zweetdruppel is lachwekkend bijna. Ik was 54 jaar oud toen ik voor het eerst een zweetdruppel uit mijn hoofd voelde komen.
Tijdens die dagen sauna werd de beleving voor mij heel anders. Daar waar ik in het begin blij was als ik adem kon halen en gesprekken kon vermijden, veranderde dat gaandeweg naar bewust mijn lichaam waarderen. En duidelijke grenzen stellen. Nee, ik wil niet dat je tegen me aan zit en ja na 3 toevallige achtervolgingen krijg je de blik. Laat me met rust, ik ben er voor mij. Om mijn lichaam het absolute gevoel van wellness te laten ervaren. En daar hoort dus ook bij: nee, ik doe niet mee met het kuddegedrag want dat is niet lief voor mij zijn.
Gisteren was mijn saunadag en bij binnenkomst ontstond mijn eerste uitdaging. Ik zag een aantal van de vaste bezoekers vooraan staan maar ik zag ook dat de dagjes bezoekers uit onwetenheid een idioot lange rij hadden gevormd achter elkaar. Er zijn vele kassa’s en tenminste twee maar meestal drie gaan tegelijk open, dat weten vaste gasten. Waarom iedereen besloot om de eerste kassa te negeren, waar twee vaste gasten stonden, en allemaal achter elkaar aan te sluiten bij kassa twee was me een raadsel. Maar na eerder ‘uit respect voor de onwetendheid’ veel te veel tijd te hebben verdaan besloot ik om achter de twee mensen in de eerste rij aan te sluiten.
In mijn hoofd kon ik bijna aftellen en inderdaad al snel ontstond er een hoop boze verontwaardiging achter me. Ik besloot het te negeren. Tot een beetje boze jonge meneer het lef had om verhaal te komen halen. Onhandig genoeg deed hij dat eerst bij de mevrouw voor mij, dat liep niet zo positief voor hem af en daarna kwam hij bij mij. Ik heb hem rustig uitgelegd dat ik er wekelijks kom en weet dat er twee tot drie rijen worden gevormd en dat ik ervoor heb gekozen om niet aan te sluiten bij de rij ‘Ik weet nie hoor’ omdat ik het wel weet. Hij verontschuldigde zich ongemakkelijk met een ‘Dat wist ik niet’ en ik gaf aan dat iedereen die voor mij binnen was ook voor mij in de rij kon plaatsnemen. Maar ik ging niet achter hen staan. Met uiteindelijk vier keer vragen aan de rij achter me, waar steeds een gemoedelijke reactie van terugkwam, ging ik naar binnen.
Per toeval zag ik verderop het betreffende stel en ik hoorde ze praten, niet heel positief. Jammer want dat is gewoon een slecht begin van je dag lief zijn voor jezelf. Ik deed mijn ding en onderweg werd ik ‘herkend’ als de mevrouw van de rij en omdat ik nog geen zin had in gesprekken, deed ik alsof ik niets hoorde. De strekking was wel duidelijk, soms gemoedelijk en soms oordelend, maar hij had niet naar voren moeten stappen.
Dat activeerde iets in mij. En bij het wachten voor de Kelosauna werd de absurditeit van het voorval, benadrukt door de vaste gasten. Dat was het moment waarop ik kon zeggen, dat ik hoop dat deze jongeman niet de verkeerde les ervan leert. Want ten eerste was hij de enige van de hele massa die open stond om iets te leren. En ik weet vrij zeker dat bij een volgend saunabezoek hij eerst observeert alvorens de kudde te volgen. Super positief. En alleen voor hem kon ik oprecht respect opbrengen, hij sprak zich uit in plaats van stilzwijgend in de lijn ‘hoorbaar maar onzichtbaar boze energie’ te vormen met elkaar.. Super positief. Het leek er alleen op dat hij mogelijk een volgende keer ook gaat zwijgen, om gedoe met zijn partner te voorkomen. Zij wilde graag onzichtbaar zijn, dat was duidelijk waarneembaar. En dat zou wel zonde zijn.
Ik heb zoveel mooie ervaringen verzameld de afgelopen maanden tijdens mijn dagjes wellness, en ik heb mezelf getrakteerd op mijn ultieme nachtmerrie op dat moment: fysiek contact met mensen. Ik ben begonnen aan de opleiding tot masseur. En hoewel dat doen de ultieme uitdaging was en nog is, is het vanuit lief voor mij zijn een pure gift. Ik heb nog vier ‘afstudeerprojecten’ nodig maar daar kom ik op terug als ik eraan toe ben.
Lief voor mij wil zeggen dat ik doe wat goed voor mij is, en dat zal altijd om balans draaien. En ik weet al die tijd dat ik zo lang mogelijk heb gerekt om terug in connectie met mensen te gaan. Ik weet ook dat het voor mijn pad onvermijdelijk is. En op deze wijze alles bij elkaar te kunnen brengen bij pure techniek en wetenschap is een bijzondere ervaring. En deze ervaring zorgt ervoor dat ik straks heel gericht mensen kan gaan helpen, holistisch en in verbinding. Hoofd en hart, lichaam en geest. En omdat ook deze ontwikkeling een onderdeel is van lief voor mij zijn, heb ik ervoor gekozen om alleen met vrouwen te gaan werken.
Dat terug naar de natuur en vooral onze natuur via de weg naar binnen, een ontwikkeling is die wij mensen moeten maken is voor mij helder. En vanuit die natuur is de vrouw, de moeder, de veilige thuishaven en ‘de verzorger’. Overigens ben ik ook pragmatisch ingesteld dus zorgen kan ook betekenen zorgen dat het geregeld is. Vanuit de gedachte dat werkelijk helen neerkomt op voelen wat we vergeten zijn, geloof ik oprecht dat een geheelde vrouw, een geheelde potentiële echtgenote en moeder is. En daarnaast heb ik er ook geen behoefte aan om met mannen te werken, dat kan gezien worden als discriminatie maar ik weet dat ik er alle recht toe heb. En ook dat ik helemaal zelf uitmaak aan wie ik mijn energie geef. Want dat is lief voor mij.
foto: website Elysium
