Bestaat het nog? Wilskracht in de zuivere betekenis, is het er nog in mensen? Vanuit mijn ervaring in dit leven bezien heeft het er alle schijn van dat het gaandeweg is vervangen door wilsintentie.
Mensen zeggen graag en vrij gemakkelijk dat ze iets willen of juist niet willen maar meestal blijft het daar dan ook bij. Ze zeggen het, sussen zichzelf daarmee vanbinnen en gaan weer door. En dat is nou net niet waar wilskracht om draait.
Wilskracht en handig genoeg zegt het woord het zelf al, draait om kracht. Kracht om iets wat je wil, ook te bereiken. En in de meest zuivere zin, vanuit mijn oogpunt dan, ben je dan ook bereid om hemel en aarde te bewegen om iets te bereiken.
Zeggen dat je iets wil, er niet naar handelen en er geen moeite voor willen doen maakt het dus wilsintentie. Het heeft alle kracht verloren.
Sinds september 2023 wordt mijn leven beheerst door katten. Ik had er geen, een gewonde zwerver kwam zich melden en maanden later volgde zijn drachtige liefde en werden er 9 kittens geboren. Ik kreeg nergens hulp, en het boeide niemand. Toch bleef ik hemel en aarde bewegen om hulp voor ze te vinden. Toen het derde nest op komst was, en ik een pittige post op FB op de lokale groepspagina had geplaatst kwam er eindelijk hulp.
De mama heeft gelukkig een gouden mandje gevonden, het enige poesje werd door de havik gegrepen, 4 katers zijn er doodgereden, de vader en 1 kater verdwenen en 3 katers leven er nog. 2 daarvan, Dao en Bes, strijden nog dagelijks voor een veilig plekje hier en 1 ervan, Simba die zwerft weer sinds 2e kerstdag. Ik ben al 1,5 jaar katten aan het zoeken en of aan het rouwen erom. Ik heb er niet om gevraagd, en mijn 2 oude honden zijn er niet van gediend.
Dan heeft de wilde katten ‘bendeleider’ in het gebied een hekel aan de kittens. Hij zat ook achter de mama aan en vocht met de papa en later met de kittens. Ze worden in de tuin hier aangevallen en gebeten.
Het is geurenoorlog hier in het gebied.
Maar ik wil er toch alles aan proberen te doen om deze katten een veilig en fijn leven te bieden.
Simba is van het 2e nest, zijn oudere broers werden door hun moeder verjaagd toen ze op komst waren. Ze hebben alle kittens uit het 2e nest altijd als indringer gezien. Simba is de enige van dat nest die nog leeft, van augustus tot 2e kerstdag is hij weer terug hier geweest, hij raakte zwaargewond aan zijn oog en ik heb hem 3 keer in ‘katerstrijdtrance’ van de weg gehaald. De weg is een racebaan langs het water op een dijk, waar katten geen schijn van kans maken. En ook een plek waar katers elkaar verslaan in hun strijd.
Sinds vorige week weet ik dat Simba weer zwerft in de (autovrije) woonwijk waar hij vorig jaar ook maanden rondzwierf. Ik ga iedere dag in de ochtend en avond erheen en voer hem en breng hem liefde. Het is heftig en diep triest, de mensen daar in de buurt zijn gelukkig lief voor hem maar ze begrijpen weinig van die gekke vrouw die daar op de koude grond zit en rondzwerft twee keer per dag.
Het is ook niet zo dat dit nou exact is hoe mijn favoriete tijdsbesteding eruit ziet, het hele huis is hier ingericht voor katten en in plaats daarvan zit ik op een koude grond 600 meter verderop in een woonwijk.
Maar iemand moet Simba laten weten dat hij geliefd is en welkom is, het is hartverscheurend iedere keer weer. Dat zachte piep miauwtje uit de heg, verscholen en alleen. Koud en nat. En soms wil hij me volgen maar hij durft gewoon niet de dijk op.
En vanuit alle wilskracht in mij en bij God zweer ik dat ik dit blijf doen tot er een oplossing is voor hem. Of dat hij toch vertrouwen krijgt om mee naar huis te lopen of dat hij daar een band krijgt met iemand en een fijn thuis vindt. En er zijn best wat mensen begaan met hem, maar goed niemand toont nog echte wilskracht om zijn vertrouwen te winnen. Dus tot de wilsintentie omgezet kan worden in wilskracht, zal de kracht toch uit mij moeten komen.
Er is een klein lichtpuntje, iemand die geen wilsintentie had maar die vanuit het hart betrokken raakte. En ik geloof vanuit mijn hart dat daar de enige plek is waar wilskracht vlam kan vatten.
