“Ze is een bitch.” “Ze is een heks.” Ze is een draak.” Ze is gek.” Ze heeft een drugspsychose.” “Ze is een wappie.” “Ze is een monster.” “Ze denkt dat ze een reïncarnatie van God is.” “Je hebt het moraal van Hitler.” “Je bent altijd eigenwijs.” Je zoekt altijd ruzie.” “Je bent een Gutmensch.” “Je bent een zuurpruim.”
Zo maar wat lieve geprojecteerde woorden die ik in mijn leven mocht verwerken. Sommige direct en vele zo bleek later, achter mijn rug om. Maar eerlijk is eerlijk in deze fase van mijn leven ben ik liever dat alles dan dat ik ben zoals de ‘gemiddelde wegkijkende en zwijgende normale mens”. Mijn hele leven ben ik inderdaad anders en de afgelopen week deed me beseffen dat ik de rest van mijn leven met veel liefde voor mezelf graag anders blijf.
Mijn verzameling half afgeschreven boeken vertellen in detail de pijn, welke achter het mens die dit mocht incasseren, schuilgaat. Of ik ze ooit af ga schrijven weet ik eerlijk gezegd niet, mijn gevoel afgelopen week was vrij duidelijk: ik eet nog liever een boek op dan dat ik er 1 uitbreng. Maar als ik iets over mezelf heb geleerd in alle bagger in mijn leven, dan wel dat alleen ik kan veranderen wat ik met alles doe, in mezelf. Het enige wat ik kan doen is open blijven voor mogelijkheden en steeds het verwerken van de gevolgen daarvan. En dan weer open te blijven voor mogelijkheden.
Tijdens mijn dagjes lief voor mij in de sauna begin ik kleine beetjes open te staan voor sommige vaste bezoekers en ik gebruik die gesprekken om mezelf te dwingen om weer deel te zijn van het collectief. Hoe zwaar dat soms ook valt. Ik raak op die manier helaas dus bij steeds meer gesprekken betrokken, iedereen kent wel iemand en richt zich dan ook tot mij. Echt niet gewenst vanuit mijn kant vaak. Maar goed oefening baart kunst.
Omdat ik de afgelopen 5,5 jaar mijn emoties heb doorleefd en verwerkt kan ik nu redelijk zonder trigger de informatie verwerken. Wat voor mijzelf na een leven lang trauma’s wegwerken echt supercool is. Wat ik graag wilde uitzoeken is hoe die spiegeling nou werkt. Waar ontvlamt dat nou precies?
Inmiddels weet ik dat ik mij veel makkelijker in ‘de groep’ kan bewegen door een zonnebril te dragen, dus mijn ogen spelen een grote rol bij de spiegeling. Ik kan het ook vanuit mijn gevoel uitleggen, als ik geen zonnebril draag dan kijk ik je blijkbaar recht in je ziel. En om te voorkomen dat jij daarvan schrikt en agressief reageert op mij, draag ik een zonnebril. Dit is gewoon mijn realiteit. Maar in de sauna ziet een zonnebril er een beetje gek uit, dus daar ervaar ik regelmatig ‘in de ziel kijk’ momenten. Niet gek ook vanuit de heilige historie van de sauna.
Maar dit is mijn punt bij die momenten dat ik betrokken raak, ik heb er vaak helemaal geen zin in. Ik probeer ook zoveel mogelijk in meditatieve stand te gaan zodat ik jullie kan negeren. Maar iets in mijn ogen triggert een onweerstaanbaar verlangen naar mijn aandacht bij veel mensen. En het is best al hard werken om mij daar doorheen te worstelen en mijn lijf toch de rust en ontspanning te geven die het nodig heeft.
Mijn grootste uitdaging tijdens die dagen en eigenlijk tijdens het leven, nu achteraf kijkend, is mijn anders zijn. Een belangrijk onderdeel van mijn anders zijn is dat ik mij uitspreek als het nodig is. Of dat nou als kind tegen mijn moederdader was of als jonge moeder tegen ouders die hun kinderen een pak rammel gaven middenin de HEMA, of gisteren tegen respectloze vrouwen in de sauna. Ik spreek me uit. En omdat ik mijzelf dwing om deel te nemen aan het collectief, daag ik mijn inner rebel ook uit natuurlijk. Want het collectief wordt gemanaged via regels en orde. En daarbij moet ik dus met mezelf aan de slag bij het gevoel: als de regels niet voor iedereen gelden, dan zeker niet voor mij. Ik ben ten slotte anders.
Ook voor mij is het op ieder moment een mogelijkheid om samen met het collectief te zwijgen en weg te kijken, dat is de makkelijkste manier. Heb ik nooit meer gedoe. Alleen ik weet inmiddels dat het me fysiek ziek maakt, dus het is geen echte optie meer. Wat voor mij wel werkt is een situatie inzien en besluiten om het niet te entertainen.
Gisteren had ik mijn dagje sauna hard nodig, ik hield er dus rekening mee dat het mogelijk niet mijn dag kon zijn. Dat was het ook niet helemaal, bij inchecken bleek er geen ritueel beschikbaar en dat betreurde ik sterk. Maar de opgietingen waren geweldig dus mijn nek ontspande zich. En in de rij was er wat opdringerigheid maar ik kon me er redelijk voor afsluiten. De dag verliep best fijn tot ik mijn favoriete sauna in ging. Er zaten al twee dames in die luid met elkaar in gesprek waren. Ik ging liggen en deed mijn best om ze buiten te sluiten en te ontspannen. Echter ze gingen steeds luider praten. Na vijf minuten geduld hebben besloot ik rustig om iets te zeggen. Dus ik zei “Dames jullie weten dat dit een stilteruimte is, toch?”. Waarop een felle discussie losging: want er was alleen stilte gewenst. Ik verzocht hen naar de receptie te gaan en daar de discussie te voeren en werd voor zuurpruim uitgescholden. Ik reageerde allerminst lief terug en na een korte stilte, met veel bombarie en fysiek pogen te intimideren, verlieten ze de sauna. Het enige wat ik daarover kan zeggen is dit, als je begrijpt dat sauna’s stilte gewenst ruimtes zijn, dan is het moment waarop een mede saunabezoeker je daarop wijst, het moment om die regel in acht te nemen. Als je de ruimteregels niet respecteert dan heb je niets in de sauna te zoeken, en kom je alleen jouw chaotische ‘gezelligheid’ ff dumpen. Mensen komen er voor hun rust.
En mijn geleerde les, ik moet ondertussen gaan accepteren dat ik me altijd uit zal spreken tegen respectloos gedrag. Want ik ben anders, ik kijk ook overal anders naar en ik zie ook heel andere dingen. Ik vind chemische medicijnen de echte drugs voor ons lijf en cannabis zie ik als een plant. Alcohol vind ik zielgif en wrok en haat vind ik zinloos. Ik kijk de diepte in en ik zie gelaagdheid. Ik ervaar en voel ook die gelaagdheid en dat voelt soms behoorlijk heftig. “Je bent intens.” Ook zo’n zin die ik vaak heb gehoord. Mensen beseffen serieus niet hoe heftig het is om gelaagd vanuit je hart als zuivere ziel, met een gezegend brein, een vlijmscherpe tong, en torenhoog gebouwde emotionele trauma’s te moeten leven. Alvorens mijn intensiteit überhaupt bij anderen over kan komen heb ik het op grote lijnen al verwerkt in energetisch grote brokstukken. Zodat het wat makkelijker behapbaar is allemaal voor iedereen. Zo ben ik geconditioneerd. Verder heb ook ik het recht om te zijn wie ik ben.
Ik heb door mijn anders zijn ook zeker veel fouten gemaakt, en snoeihard veel lessen moeten leren. Maar mijn grootste fout is wel geweest dat ik door mijn anders zijn mezelf niet belangrijk vond. Al op jonge leeftijd werd ik afgestraft voor mijn anders zijn, maar ja mijn achtergrond was ook wel behoorlijk anders. En dat op zichzelf maakt mensen al anders. In dit leven leerde ik om mezelf te versnipperen zodat mensen mij konden verdragen. En nog konden ze dat niet. Ik leerde om mezelf te verbergen en zo min mogelijk aandacht te vragen. Nog bleef ik nooit uit de wind. Ik leerde pijn voor anderen te dragen zodat ze mij zouden waarderen. Het werd een gewoonte en als vanzelfsprekend beschouwd, wie was ik… toch?! Ik leerde om mezelf weer te zien zodat mensen me zouden begrijpen. Nog begrepen ze me niet. Ik leerde om van mezelf te houden zodat ook mijn dierbaren mijn liefde zouden herinneren. Ze herinneren het niet. Ik leerde voor mezelf te kiezen zodat ik nooit meer hoef te stoppen met mezelf te zien, begrijpen en lief te hebben. En dat voelt warm. Laat mij maar anders zijn. Gezegend zijn zij die anders zijn. Mits gecombineerd met een zuiver hart en pure ziel, is anders zijn de enige connectie met je authentieke zelf. Koester dat alsjeblieft.
Foto: Mulyada via Unsplash
