Geplaatst op

Beschadigd opgroeien

Beschadigd opgroeien en je weg als rationele volwassene. Als ouder denk je natuurlijk niet aan de gevolgen die jouw kind de rest van zijn of haar leven mee moet dragen, je kind verwaarlozen of mishandelen is vaak geen kwestie van bewuste keuze. En ook al ben je beschadigd opgegroeid het hoeft je leven niet te beheersen of te bepalen. Met de juiste hulp kun je prima inzicht krijgen in je eigen mechanisme en daarmee grip krijgen wanneer je voelt dat het mis dreigt te gaan.

Ik ben flink beschadigd opgegroeid en heb keihard moeten knokken om dat een plek te leren geven. Het heeft me uiteindelijk ook veel positieve dingen gebracht. Ik ben niet snel van mijn stuk, ik heb een sterke wil en een grote drang om te overleven. Het heeft mij inventief gemaakt en zeer bewust van alles om mij heen. Het heeft ervoor gezorgd dat ik gefascineerd ben geraakt door alles wat met communicatie te maken heeft. Ik weeg mijn woorden zorgvuldig, ik luister geduldig en analyseer veel. Het meest ben ik gefascineerd door menselijk gedrag, ik heb hiervan mijn beroep kunnen maken en mij kunnen specialiseren in het ‘lezen’ van mensen.

Maar inmiddels kan ik wel concluderen dat door beschadigd op te groeien je met een enorme achterstand door het leven gaat. Je leert ermee omgaan, je kunt leren een evenwichtig bestaan op te bouwen en je kunt leren hoe je grip krijgt op je emoties. Wat je niet kunt leren maar waar je wel tegenaan loopt is dat je op de een of andere manier steeds mensen aantrekt die jou confronteren met je issues. En in mijn geval loop ik aan tegen een enorme loyaliteit om anderen te helpen. Wat vrij eenvoudig te verklaren valt, die hulp die ik zelf zo hard nodig had wil ik anderen geven.

Maar hoeveel therapie je ook volgt en hoe diep je op bepaalde momenten ook gaat zodra iemand je kwetst of benadeeld begint het gevecht weer van voor af aan. Beschadigd opgroeien houdt voor mij in dat ik mijn hele leven alert moet zijn. Zodra er teveel misgaat of iemand die ik vertrouw mij kwetst, ontstaat het gevecht tussen het gekrenkte kind en de rationele volwassene in mij steeds opnieuw.

Vertrouwen is vaak iets vanzelfsprekend in een relatie tussen mensen. Natuurlijk begrijp ik dat als je flink bedonderd bent in een vorige relatie dat het moeilijk is om opnieuw te vertrouwen, maar het is te doen. Als je van kinds af aan nooit hebt kunnen vertrouwen op diegene waar je blindelings vertrouwen in moet kunnen hebben dan gaat er in essentie echt veel mis. Ik heb geleerd om mensen te leren vertrouwen maar dat blijft keer op keer bewust proberen vertrouwen.

Het doet mij pijn om te zien dat om mij heen kindermishandeling/verwaarlozing nog zo ontzettend vaak voorkomt. Waarom ligt de focus op verklaren in plaats van op voorkomen. Ik maak mij geen illusies, helemaal voorkomen kun je het nooit. Maar waarom worden kinderen tot hun 4e jaar op het absurde af gecontroleerd door het consultatiebureau en laat men ze daarna zo goed als los.

Juist op die leeftijd beginnen ze een plek in het gezin te claimen waardoor veelal de spanning oploopt. Waarom is ons rechtssysteem zo krom dat alle sympathie bij de moeders ligt terwijl zij vaak degene zijn die uit rancune hun kind inzetten in de strijd. Waarom wordt er geen voorlichting op basisscholen gegeven en maken we het niet meer bespreekbaar? Waarom heeft een kind in Nederland zo weinig rechten?

Waarom steken we niet alle energie in het voorkomen en stoppen we eens met verklaringen zoeken en excuses. Ieder kind heeft het recht om op te groeien met rust, reinheid, regelmaat en vooral veel liefde. Zodat het zich kan ontplooien tot een evenwichtige volwassene zonder daar continu voor te moeten strijden.

Het houdt niet op, niet vanzelf!